Zoeken

Liever lui dan moe

Een blog over de dagelijkse perikelen van iedere doodnormale student, gemixt met de dagelijkse uitdagingen die de slaapziekte narcolepsie met zich meebrengt. Ik studeer, ik werk, ik feest, ik fotografeer. En ja, tussen dit alles door val ik soms in slaap.

Blog verhuisd!

Voor iedereen die er nog niet van op de hoogte was: mijn blog is sinds een paar weken verhuisd naar www.lieverluidanmoe.com

Wil je m’n blogs volgen? Ga dan in het vervolg naar bovenstaande link en schrijf je in voor de mailing, dan weet je zeker dat je geen blog mist!

Over een maandje ongeveer zal http://www.lieverluidanmoe.wordpress.com namelijk verdwijnen! ūüėČ

Liefs, Pip

‘Wake up’ call

Ik typ zojuist de titel van mijn nieuwe blog in de trein en moet stiekem grinniken. Wat zijn er toch veel flauwe grappen te maken over narcolepsie. Maar dat terzijde, want ik wil het hebben over de ‘wake up call’ die ik laatst had. Nee, ik werd niet wakker gebeld, ik heb het over de spreekwoordelijke wake up call die iedereen wel kent. 

Laatst had ik dus een afspraak in Utrecht, omdat ik op de foto gezet werd voor dat artikel in de Viva. Naast locatie en tijdstip had ik geen flauw idee wat me te wachten stond, dus ik maakte me wel een beetje druk over in wat voor hoedanigheid ik op de foto zou moeten. Ik liep naar de locatie toe met allerlei beelden in m’n kop van mezelf in een berenpyjama in een bed. Daar werd ik alleen nog maar zenuwachtiger van, maar dacht ook het zal wel meevallen. En dat viel het ook: ik hoefde alleen maar met m’n ogen dicht op een foto, gewoon doen alsof ik sliep. Nou, dat kan ik wel!

Wat alleen ook bleek: de foto’s werden niet in een fotostudio gemaakt, maar op openbare plekken. Dit natuurlijk omdat dat narcolepsie wel degelijk typeert: overal kunnen slapen of je nu wilt of niet. Diverse locaties stonden op de planning voor de deelnemende slaapsters, de mijne: een kledingwinkel.

Daar stond ik dan: in een prachtige designerswinkel (Poeha, Utrecht) waar ik moest gaan doen alsof ik sliep. Dat voelt best gek moet ik zeggen. Lag ik daar op de grond met m’n hoofd op een kussentje tussen de kledingrekken, naast de designersschoenen en in de etalage (naast dat fantastische Dilemma op dinsdag boek). Een klein beetje schaamte voelde ik wel, aangezien de betreffende kledingwinkel zich naast de meest hipsterachtige koffietent van Utrecht bevond en het voorbijgaande volk vooral bestond uit veel te knappe mannen met baarden. Slik. 

Nu overdrijf ik een beetje, want ik heb zo snel mogelijk een knop omgezet in m’n hoofd en de fotografe en visagiste waren ook erg gezellig, maar het blijft raar wanneer je zo met je ogen dicht ligt en je voelt en ziet dat er gewoon klanten rondlopen in de winkel en nieuwsgierig ziet kijken. En dat was voor mij wel een wake up call.

Zoals ik net al schreef voelde ik me niet geheel op me gemak, omdat er mensen waren die keken hoe ik sliep. Maar eigenlijk was die situatie helemaal niet zo anders dan alle andere keren waarbij ik in het openbaar slaap. Alleen ontgaan me die blikken dan, omdat ik dan dus daadwerkelijk slaap. Ik moet zeggen het was best apart om dit zo te ervaren. Ik ben er inmiddels zo aan gewend dat ik me niet tegen die slaapdrang kan verzetten dat ik soms vergeet dat het er voor buitenstaanders vreemd uitziet. 

Zo herinnerde een vriendin van me gisteren nog dat ik tijdens een muziekles van de minor in slaap was gevallen terwijl ikzelf gitaar zat te spelen en mijn klasgenoten ook allemaal keihard op een muziekinstrument speelden. En dat de docent zei: ‘Kom maar hier met dat ding’ en de gitaar uit mijn slapende armen verlosde. Dus. 

Heel grappig eigenlijk, maar deze momenten gaan ook gepaard met schaamte. Die momenten dat je wakker wordt in zo’n situatie voelen namelijk best g√™nant. Regelmatig schrik ik wakker, weet ik niet waar ik ben, voel ik me suffig en is alle aandacht op je gevestigd op een moment dat je zou willen dat iedereen gewoon doorging met wat hij of zij aan het doen was. 

Dan ben ik maar blij dat ik niet zoals tijdens de fotoshoot in die kledingwinkel kan meemaken hoe mensen zitten te kijken als ik weer eens op een vreemde plek lig te slapen. 

Liefs, Pipping 

Knuffelen met Nijmeegse straatstenen

Vorige week heb ik mijn rol als kersverse Nijmeegse burger uiterst serieus genomen en me begeven tussen de feestende Nijmegen ter ere van de jaarlijkse 4daagse wandeltocht. Ja, je leest het goed, ik heb mijn steentje als Nijmeegde burger bijgedragen door te feesten en niet te wandelen. De 160 km lange tocht liet ik liever over aan mijn sportieve vriendinnen. Iedereen zo zijn kwaliteiten. En de mijne liggen dan toch meer in de hoek van het bier drinken, dansen en het langs de kant aanmoedigen van wandelaars…

Hoewel: even zeven dagen lang feesten gaat bij mij natuurlijk ook niet zonder slag of stoot, aangezien mijn vriend narcolepsie altijd op de loer ligt. Naast dat ik van tevoren weet dat ik na zo‚Äôn week minimaal een week door het leven ga als een bejaarde vaatdoek was de main question of ik het √ľberhaupt wel vol zou houden. Nu moest dat natuurlijk niet, maar ik wilde gewoon erg graag alles meemaken en woon ik boven een kroeg dus een avond niet mee gaan was toch al geen optie vanwege de muziek. Dus ik deed mee met het feestritme: ‚Äės avonds naar wat optredens en stappen om daarna ‚Äės ochtends uit te slapen, beetje te zonnen en te ontbijten in het park om vervolgens hetzelfde riedeltje weer af te gaan. En op wat vreemde bijkomstigheden na, is het me alles meegevallen hoe ik kon meekomen ūüôā

Vreemde bijkomstigheden? Ja, die bleven helaas niet achterwege. Laat ik het zo zeggen: ik heb vorige week op meer manieren dan feesten alleen geconnect met Nijmegen. Dankzij mijn kataplexie (het fenomeen waarbij ik in elkaar kletter als ik hard moet lachen) heb ik ook uitvoerig kennis gemaakt met de Nijmeegse straatstenen en stoepranden. Voor mijn beurse lijf wat minder, voor mijn vriendinnen (en vaak voor mezelf ook) een extra reden om heel hard te lachen. Can’t blame them, want zoiets ziet er alles behalve normaal uit.

Zo was ik op de woensdag met een vriendin bij een akoestisch optreden van Cas Ronkers op de Smaakmarkt aan het kijken. We waren wat flauwe grappen aan het maken over iemand die er op z’n zachtsgezegd nogal oncharmant uitzag. Wij lachen natuurlijk en vandaar ook dat ik uit voorzorg mijn biertje op de tafel voor ons wilde zetten. Zonder succes: tegen de tijd dat ik met m’n shakende armen het biertje op tafel had gekregen, was de inhoud er inmiddels als een fontein uitgesprongen.

Dan donderdag. Een avond waarbij mijn knuffelsessies met de grond niet meer op twee handen te tellen waren. Ter ere van de verjaardag van een van m’n vriendinnen waren we bij een optreden op het Koningsplein. Een van de meiden laat een vol glas rosé over een andere vriendin vallen, wij allemaal lachen en ik zak surprise als een plumpudding in elkaar. Nu kijk ik daar bij mezelf nou niet echt meer van op en m’n vriendinnen zijn er ook enigszins op voorbereid, maar zo’n valpartij is toch wel van een andere aard als dit gebeurd wanneer je tussen 250 feestende leeftijdgenoten staat. Of nou ja ligt, in mijn geval dan.

Ik zal je de verdere details besparen, maar het is die nacht niet bij die ene valpartij gebleven. Normaal gesproken kan ik mezelf aardig staande houden in zo’n situatie door 1. gewoon even de andere kant op te kijken 2. te focussen op mijn ademhaling of 3. aan alles denken behalve de zojuist gemaakte grap. Deze maniertjes zijn alleen waardeloos wanneer je een week weinig slaap hebt gehad, ben ik achter gekomen. En ze zijn al helemaal kansloos wanneer mijn lieftallige vriendinnen juist een extra grap maken, omdat ze het in hun aangeschoten bui nou eenmaal hilarisch vinden om me naar de grond te krijgen met hun fantastische grappen.

Al met al een week met hoogte en dieptepunten: letterlijk en figuurlijk. De beurse plekken zijn inmiddels weg, ik heb een berg herinneringen aan de hilarische avonden, maar bovenal was het weer eens een bevestging dat ik ‚Äď ondanks dat het soms wat g√™nant is ‚Äď ik weiger om ook maar iets minder te lachen.

Liefs, Pip

img_20592Schermafbeelding 2015-08-02 om 11.59.03

Stay positive!

Nadat ik, inmiddels alweer een maand geleden, de beruchte ziekenhuistest moest doen, zit ik op het moment als een blij ei met m’n gloednieuwe tattoo bij m’n ouders in de achtertuin.¬†
Narcolepsie is kut, moge dat duidelijk zijn. En de bijkomende administratieve rompslomp bij het cbr, de ziekenhuisbezoekjes en het leegtrekken van m’n portemonnee door de twee hiervoor genoemde partijen, maakt het er allemaal niet gemakkelijker op. Echter is de afgelopen maand er een die me alles is meegevallen en dat is ook het vermelden waard dacht ik zo: plaats van dat eeuwige Hollandse gezeik van mij.¬†
1. De test in het ziekenhuis ging goed! Niet zonder slag of stoot: ik begon namelijk al te janken bij de mededeling dat ik niet 4×30 minuten, maar 4×40 minuten wakker moest blijven en daar kwamen nog eens een boel tranen bij toen ik te horen kreeg dat het in dit ziekenhuis niet schemerig, maar pikkedonker is tijdens zo’n test. Zo zou ik niet eens de vouwen in de gordijnen of de plafondtegels kunnen tellen. Believe me dat heb ik nodig op momenten dat ik doodstil in een bed moet zitten. Maar mede dankzij alle lieve appjes, mijn moeders constante watertoevoer (Ik gok op zo’n 2,5 liter vocht) en de zeven koffie, heb ik de test tot een goed einde kunnen brengen!
2. Na die zeven koffie ben ik al stuiterend gezellig uit eten geweest met m’n moeder en heb ik ’s avonds om tien uur heel actief een muur en m’n kledingkast staan verven! Weet ik ook is hoe het voelt om een stuiterbal te zijn.
3. Intussen waren de laatste weken van m’n minor muziekmanagement aangebroken waardoor we (Roos en ik) dus elke dag op school als twee idioten aan ons onderzoeksrapport, adviesrapport, conceptboek en presentatie werkten om deze af te krijgen. Met een groepsgrootte van maar 2 man (terwijl de rest allemaal in een groepje van 4 zat) hebben we als twee robots iedereen een poepie laten ruiken door maar liefst een 9 en 8,3 binnen te slepen. Hoezo HBO is te moeilijk voor energieloze slaapkoppen zoals ik?
4. Het volgende punt is er een waarvan ik dacht deze nooit te kunnen benoemen, want het cbr en ik hebben alles behalve een gezellige geschiedenis (ik zal m’n frustraties over de onbeschofte mensen van de klantenservice maar achterwege laten). Het cbr zou me namelijk uiterlijk 13 juli een brief sturen waarmee ik vervolgens mijn nieuwe rijbewijs kon aanvragen. Mede door eerdere ervaringen was ik nogal gestresst over de mogelijkheid dat deze brief zo laat zou komen en dat daardoor mijn vakantieplannen in de war geschopt zouden worden. Maar! En nu komt ie: deze brief had ik de eerste week van juli al in de brievenbus. En als bonus heb ik nu ook een tractor rijbewijs! Hoe awesome is dat.
5. Het feit dat ik dinsdag mijn nieuwe rijbewijs heb mogen ophalen en dat ik bij de gemeente voor de verandering eens door een hele lieve vrouw ben geholpen. Europe & Sziget here we  come! Vroemmmm 
6. De beste afsluiter van dit alles was toch wel afgelopen weekend. In ben met de auto naar Extrema Outdoor gegaan waar ik de hele dag en avond met Anne als een idioot heb staan dansen. Vervolgens heb ik haar snachts afgezet in Nijmegen en ben ik zelf nog naar Wageningen gereden om daar met m’n lieve vrienden een nachtje door te halen bij het kampvuur. En dat alles met geen enkel dutje! En de credits daarvoor gaan naar Mr Redbull, want met drie van die dingen achter je kiezen blijken zelfs idioten als ik aardig wakker ūüôā
Liefs, Pip
PS. Een fotootje van m’n nieuwe aanwinst.
Because narcolepsy is a bitch, but I never let her win!  

De rijbewijs test deel 2. Let’s do this!

En dan is het ineens al 8 juni 2015. Wanneer ik morgenochtend op sta, ga ik – helaas – niet naar college, maar mag ik een bezoekje brengen aan het ziekenhuis voor de grote ik-wil-mijn-rijbewijs-houden-test. Ja, een test waarin ik moet bewijzen dat ik wel degelijk ‘goed’ genoeg ben om mijn rijbewijs te houden.
Hoe dan? 

Morgenochtend krijg ik weer 40 draden in m’n haar en op mijn gezicht geplakt waar ik¬†de hele dag gezellig mee rond moet¬†lopen. Alles behalve charmant en ik bereid mezelf alvast voor op het feit dat ik morgen weer als bezienswaardigheid wordt aangestaard. Je zou denken, je loopt toch de hele dag tussen allemaal andere ‘zieke’ en vreemd uitziende mensen, maar blijkbaar spande de dradenfabriek op m’n hoofd toch de kroon.

Wat ik morgen precies moet doen? Nadat ik word ingeplugd in allemaal registratiekastjes, moet ik 4 keer op de dag (om 09.00, 11.00, 13.00 en 15.00 uur) een test doen waarin ik in een schemerige tot donkere ruimte in een bed zit en dan 40 minuten wakker moet blijven. Aan het einde van het bed hangt een camera en in een kamertje ernaast zit een vrouw mee te kijken of ik daadwerkelijk wakker blijf. Doe ik mijn ogen dicht of begin ik te snurken? Dag rijbewijs.

Maar dat ga ik me natuurlijk niet laten gebeuren! Ik blijf het gek vinden dat zo’n test waarin ik 40 minuten wakker¬†moet blijven zo’n opgave is voor mij. Ik had het er vandaag nog met een vriendin over dat het toch eigenlijk echt vreemd is dat het me zoveel¬†moeite kost om gewoon eventjes 40 minuten m’n ogen open te houden als ik stil zit en niks mag doen, maar goed dat is nu eenmaal zo dus¬†wat rest is honderd manieren bedenken waarop ik wakker blijf.

Zelf heb ik me vorig jaar al wat trucs aangeleerd door bijvoorbeeld veel water te drinken zo’n dag zodat ik gigantisch nodig moet plassen. Verder voeg ik daar morgen de volgende dingen aan toe in de hoop dat het wat oplevert:

1. Extra medicijnen – ga ik van stuiteren
2. Koffie – nog meer stuiter gevaar
3. Nog meer koffie – CAFFEINE
4. Ondergoed dat helemaal niet lekker zit – zooo, irritant
5. Een kriebeltrui Рals er iéts is waar ik niet tegen kan

6. Een te strakke broek – AU
7. Elastiekje om aan te frunniken – hallo zenuwpees
8. Nagellak afkrabben – erg tijdrovend (dank je Anne)

Mocht je nog een briljante tip hebben, hoor ik het graag! Helpt ie kom ik je persoonlijk bedanken met een keertje taxi spelen, want als ik het haal betekend dat ik voor 3 jaar legaal mag rond scheuren! HOE MOOI ZOU DAT ZIJN?!!!

Oh en voor iedereen die morgen zin heeft om me te bestoken met flauwe filmpjes, voicememo’s, foto’s en sterke verhalen: heel graag! Dan heb ik tijdens zo’n test¬†weer genoeg materiaal waar ik om kan lachen of aan kan denken.

Liefs, Pip

Een rare gewaarwording

Vorige week ging ik spontaan een paar dagen met vriendin Fleur naar Parijs. Lekker studentikoos reden we via Bla Bla Car (tip!)¬†met een stel heen en terug: goedkoop en gezellig! De reden van dit bliksembezoekje was niet alleen om te ontstressen van de vele studiedeadlines en om te genieten van de zon, maar het was het ook de ultieme vakantietest voor ons. Deze zomer gaan we namelijk road trippen door Europa met de auto om te eindigen met een week feesten op Sziget. We moeten daarom natuurlijk wel even testen of we elkaar de hersens niet in zullen¬†slaan. Ik kan je √©√©n ding zeggen: die test is met 300% geslaagd. Het bewijs zit in de blauwe plekken op m’n armen… H√©?
Ja, die blauwe plekken dus. Ik heb je al eens op de hoogte gesteld van mijn spaghettibenen wanneer ik – dus letterlijk – de slappe lach heb. Laat ik je zeggen dat ik sinds het weekendje weg met Fleur, de blauwe plekken op m’n armen heb staan van al mijn ontmoetingen met de Parijse straatstenen of hotelkamer vloer…

Naast dat we nog meer moesten lachen om de ge√Īante momenten waarin we verzeild raakte, vond ik het soms ook echt eng. Meestal is er wel een stoel in de buurt waar ik mezelf op kan laten zakken zodat ik niet op de grond kletter, maar als je aan het wandelen bent door de stad is dat er nou eenmaal niet altijd. Ik herinner me nog dat ik me meerdere malen aan parkhekken heb vastgeklampt en Fleur beval om niet n√≥g een grap te maken, omdat op zo’n moment zelfs zo’n hek niet genoeg houvast geeft.

Het toppunt was toch wel – en ik denk dat ik daar ook de prachtige blauwe plekken op mijn arm aan over heb gehouden –¬†mijn val in de hotelkamer. En dat notabene om een flauwe grap die ikzelf maakte. Deze momenten gaan bijna in een soort van waas aan me voorbij, maar ik weet nog dat ik tussen de douche en de wastafel in stond op het moment dat ik mijn niet eens zo grappige opmerking¬†maakte.

Het is bijna niet te omschrijven, maar het blijft een raar gevoel dat je op zo’n moment eigenlijk niets kan dan jezelf op de grond laten kletteren. Voor het idee grijp ik me op zo’n moment wel vast aan de wastafel, maar of het zin heeft. Nee, ik eindig uiteindelijk toch wel op de vloer. Tussen de wastafel en het douchegordijn in.¬†Maar goed dat ik niet met een liefje naar Parijs toe was gegaan, want charmant is het alles behalve.
Wijsheid is om¬†alvast maar een plan de campagne te maken voor de¬†20-dagen durende roadtrip die we samen gaan maken, anders kom ik naast brak en bruin ook blauw terug van m’n vakantie. Iemand tips?¬†

Dagelijkse trein issues

Zojuist ben ik in een g√™nant wakker-word-moment terecht gekomen. Alweer… Onderweg naar m’n ouders in de trein, boekje mee, muziekje op: alles waarvan je denkt wel wakker mee te kunnen blijven. Maar niet dus! Ik hoor het narcolepsie stemmetje in m’n hoofd al zeggen: muahaha, ik win alweer!¬†

Op het moment dat mijn mede treinreizigers zich klaar maken om de trein uit te gaan, omdat ze de ns mevrouw net hebben horen zeggen dat we station ede Wageningen naderen en ze vooral niet moeten vergeten uit te checken, knikkebolt mijn hoofd nog even ‘lekker’ mee met het ritme van de trein.

De stem van de NS-mevrouw ontgaat me volledig en het feit dat we snelheid minderen en stil zijn gaan staan evenmin. Mijn gedachten zitten namelijk bij een van de vijftien dromen die mijn hersenen in die vijf minuten slaap hebben gecre√ęerd.¬†

Losgerukt uit mijn dromen door de trein die is stil gaan staan en de reizigers die één voor één de treincoupé in wandelen, besef ik me pas weer een aantal seconden later dat we alweer even stilstaan op het station waar ik eruit moet. En dan is het sjezen. 

Op zo’n moment ben ik weer op z’n charmantst: met een halfslaperig en verward hoofd sprint ik met mijn open rugzak – tijdschrift en mobiel nog in mijn hand – tussen alle instappende mensen door de trein uit waar ik vervolgens neer plof op het eerste bankje dat ik tegenkom. Geroutineerd check ik mijn spullen.¬†Telefoon, OV, huissleutels: heb ik die allemaal nog? En is er niet iets uit mijn tas gevallen? Bij een positieve uitslag van de check van mijn spullen zakt mijn verwardheid en de chaotische manier van handelen weg en loop ik – alsof er niets aan de hand was – nonchalant naar het OV paaltje om uit te checken.¬†

Dat moment dat ik heel nonchi naar het OV paaltje loop is namelijk stiekem en vooral een moment van schaamte. Op dat moment komt namelijk het besef dat ik zojuist weer 20 koppen vreemd op heb laten kijken toen ik er als een idioot vandoor ging, tegen hen op botste of overkwam als nogal niet helder licht doordat ik zo helder uit me ogen keek…¬†

Ach ja, dat is het voordeel van de trein: de kans dat ik deze treinreizigers binnenkort weer als gezelschap heb is heel klein en ik heb eigenlijk toch niet onthouden hoe ze eruit zien. Dus schaamte is niet nodig en een les twee in dit verhaal is dat ik toch écht een wekker moet zetten ook al hoef ik maar tien minuten met de trein.  

Liefs, pip

Can I have it both ways?

Daar zit ze dan. In de bloei van haar leven, springlevend, maar toch ook weer niet. In haar veel te grote trui zit ze met een rommelige knot in haar haar op een kussen voor de verwarming te kijken naar een serie op haar laptop. Af en toe knikt haar hoofd naar beneden, haar ogen vallen tegelijkertijd dicht, maar gaan soms toch ook weer open. Slaapt ze? Nee. Althans nóg niet.
Ze vecht nog vijf minuten tegen haar slaap, kijkt nog een paar minuten geconcentreerd naar de serie die ze zo leuk vindt, maar dan winnen haar zware oogleden het van dat gevecht en laat het over zich heen komen. De serie op haar laptop speelt door, maar zij slaapt. Op dat grote kussen voor de verwarming. Een ietwat vreemde gewaarwording zo met de helft van haar lichaam op een kussen en de andere helft op de koude grond. Nog voordat ze door kon hebben dat deze houding niet voldoet aan een comfortabele slaapplek, is ze al in een diepe slaap.
Het meisje dat daar vredig ligt te slapen, ken ik. Ik ken haar goed, maar toch ook weer niet. Soms lijkt het of ze twee persoonlijkheden heeft. Enerzijds de energieke, gezellige studente en anderzijds de lusteloze, slaperige studente die niet weet hoe ze de energie kan opbrengen om van dat kussen voor de verwarming op te staan en de ravage die al een week op haar ligt te wachten, op te ruimen.
Ze wil wel, maar soms ‚Äď en steeds vaker ‚Äď kan ze niet die andere, leuke helft van zichzelf als persoon zijn. De afwas is teveel, het opruimen van haar kleren lijkt een onbegonnen taak en dan nog maar te zwijgen over het schoolwerk dat zich opstapelt, omdat ze bij elke poging om te studeren steevast in slaap valt.
Hoe doe je dat? Kiezen tussen deze twee werelden? Het blijft een vraag die elke dag opnieuw voorbij komt. Hoe doe je dat? Kiezen tussen de persoon die je was, die je zo graag wilt blijven en de persoon die je bent geworden omdat je nou eenmaal moet leven met het feit dat je narcolepsie hebt? Het is letterlijk kiezen of delen, want: You can’t have it both ways.
Het plan was om vanavond de stad in te gaan om met een vriendin te genieten van het weekend, maar mijn lijf haalde me in. Nadat dutje voor die verwarming voelde het wakker worden weer alsof er een bulldozer over mijn lijf was gedenderd. En dan moet je kiezen. Ga ik een leuke avond hebben, het weekend vieren en morgen dealen met het feit dat er van mijn schoolwerk niets terecht komt? Of luister ik naar mijn lichaam, zeg mijn afspraak af met de wetenschap dat ik mezelf ‚Äď nog niet eens die vriendin, want zij heeft er alle begrip voor ‚Äď teleurstel dat ik w√©√©r een gezellige avond moet missen, omdat mijn lijf me in de steek laat?
De laatste tijd lukt het vinden van de juiste keuzes dan niet zo goed, maar ik blijf het proberen. Ik mag mezelf gelukkig prijzen dat ik hbo studeer en als ik kijk naar afgelopen week heb ik op school ontzettend veel gelachen, roti gegeten met Fleur en bij kunnen kletsen met een van m‚Äôn Cura√ßaose huisgenootjes. Genoeg dingen waar ik weer even op kan teren. Het lijkt soms dan niet altijd zo en kan ik verschrikkelijk balen dat ik op m‚Äôn vrije zaterdagavond thuis zit omdat m’n lichaam het niet toestaat, maar als ik blijf kijken naar die kleine dingen dan kan ik best zeggen dat ik al een beetje both ways heb.
Liefs, Pip

Ps. Hoe doen jullie dat?

Terug in Nederland en weer tukkend het leven door!

BAM! Welkom in Nederland, welkom winter, welkom school, welkom narcolepsie en erachter komen dat ik hier in Nederland toch echt meer last heb van m’n narcolepsie¬†dan in Curacao. Naast het acclimatiseren, word ik nog eens extra met m’n neus op de feiten gedrukt dat dingen als 5 keer per dag in slaap vallen, nooit energie hebben en je altijd moe voelen weer elke dag aanwezig zijn. Dat is echt zo’n wereld van verschil met hoe¬†dit was in Curacao.
Zoals ik al eerder schreef weet ik dat ik met alle goedbedoelde adviezen over een regelmatig en rustig leven er minder last van zal hebben, maar heb ik ook behoorlijk moeite met het opvolgen van deze raad. Want ja, ik ben 23 jaar, student, hartstikke impulsief en chaotisch en ik wil ook gewoon net als de rest mee kunnen gaan in dat studentenritme: geen ritme dus. 
Het is kiezen tussen twee werelden Рverstandig zijn of luisteren naar me gevoel Рen dat elke dag weer. Ga ik mee stappen op donderdagavond? Daar word ik heel blij van, maar ik weet ook dat ik dan vijf dagen zo moe ben dat ik echt niet vooruit te branden ben. Ga ik niet mee? Dan is dat de zoveelste avond thuis op de bank, wat ik ontzettend saai vind maar ik wel de dagen erna fatsoenlijk kan functioneren. 
Met mij zullen er meer ‘narcolepticee’¬†zijn die dit lastig vinden, dus aan hen – √©n voor mezelf als reminder om mezelf weer in m’n¬†Hollandse ritme te krijgen – een mijn lijst met tips om een goede balans te vinden tussen slapen, studeren, feesten en werken.
#1 Zoek actief werk
Op zaterdag vind je me in een¬†willekeurige¬†stad in Nederland waar ik als promoter aan het rondspringen ben om ballonnen uit te delen voor Telfort, rondhups met een fotocamera om mensen met de nieuwste Pearl brillen op de foto te zetten of sta ik gezellig met m’n mascotte Mr. Muscle schoonmaak spullen te verkopen op de oh zo gezellige¬†Huishoudbeurs. Waar het bij die laatste natuurlijk √ľberhaupt onmogelijk is om in slaap te vallen met al die ”bijzonder uitziende” kakelende dames die voorbij lopen.
#2 Rijd actief auto
Allereerst neem ik altijd een paar fijne CD’s mee de auto in met scheurende gitaren, zoals Arctic Monkeys of fijne meezinger van Jack Johnson. Ik ben dan ook altijd aan het mee bl√®ren met de muziek tijdens het autorijden en krijg dan ook altijd¬†rare blikken van voorbijgaande automobilisten, maar dat negeer ik altijd maar, want h√© het helpt wel!¬†Daarnaast kijk ik extra¬†actief¬†om me heen en¬†blijf ik niet te lang op dezelfde baan¬†alles om te voorkomen dat het eentonig wordt.¬†
#3 Actief leren voor tentamens
Boeken doorspitten werkt niet, opschrijven! Schrijf belangrijke dingen terwijl je leest, zo blijf je actief. Geloof me, je bent niet blij als je voor de 100ste keer wakker wordt met een afdruk van een ringband of een penstreep op je kop wakker wordt omdat je boven je studieboeken in slaap bent gedonderd…
#4 Koffie, heel veel koffie
Geen idee of het fysiek echt helpt – misschien is het wel een mind fuck – maar door koffie te drinken blijf je net even wat wakkerder dan zonder heb ik het idee. En mocht dit toch tussen me oren zitten, het helpt op een moment van slaperigheid in ieder geval wel: want je loopt sowieso op en neer naar t koffiezetapparaat (en beweging helpt!)
#5 Praten!
Scheelt dat ik nou nooit te horen krijgen dat ik teveel klets (busted), maar als ik moe begin te worden¬†zorg ik dat ik extra veel praat of vraag ik de persoon waar ik op dat moment mee ben om een geniaal verhaal te vertellen of dingen aan me te vragen zodat ik actief blijf. (Werkt ook heel goed voor tijdens ’t auto rijden!)
#6 Een tukje doen
En als het dan echt allemaal niet meer helpt: ga gewoon even slapen als je lichaam dit aangeeft. Doe dit vooral lekker op de plek waar je je moe voelt worden dus ook gewoon op een ongemakkelijke stoel. Mijn ervaring is dat als ik in me bed ga liggen, ik ook gerust drie uur kan slapen. Terwijl als ik 5 minuten op die ongemakkelijke stoel slaap, het resultaat hetzelfde is! 
Liefs, Pip

Maak een gratis website of blog op WordPress.com.

Omhoog ↑